บันทึกสะท้อนการเรียนรู้ครั้งที่ 7

สิ่งที่ได้เรียนรู้ในวันนี้

การเขียนกวีนิพนธ์

      บทร้อยกรองที่สร้งสรรค์ความงาม ด้วยตัวอักษร เสียง จังหวะ หรือ ท่วงทำนอง มีถ้อยคำสื่อสาร อาจเป็นสัญลักษณ์หรือการสร้างภาพพจน์ เพื่อให้ผู้อ่านจินตนาการได้อย่างสวยงามกว้างไกลและไร้ขอบเขตรวมทั้งเกิดความรู้สึกสะเทือนใจที่ลึกซึ้ง

 1.คำสัมผัสคล้องจอง

            พยางค์ที่คล้องจองด้วยเสียงของสระหรือเสียงของพยัญชนะ หากคล้องจองด้วยเสียงสระเรียกว่า สัมผัสสระ หากคล้องจองด้วยเสียงพยัญชนะ เรียกว่า สัมผัสอักษร

 2.คำสัมผัสนอก สัมผัสใน

            คำสัมผัสนอก คือ สัมผัสนอกวรรคและนอกบท
            คำสัมผัสใน คือ สัมผัสในวรรคเดียวกัน ซึ่งมีทั้งสัมผัสสระและสัมผัสอักษร

 3.คำเสียงสูง(จัตวา)

วรรครับ เหมาะเป็นคำสุดท้ายของวรรครับ

4.คำไวพจน์ คือ คำที่มีความหมายอย่างเดียวกันหรือคำที่พ้องความหมาย

5. คำเอก คำโท คำเอกโท

            คำเอก คือ คำที่มีรูปเอก ถ้าไม่มีรูปเอก แต่ออกเสียงเอก คำนั้นต้องเป็นคำตาย

            คำโท คือ ในโคลงสี่สุภาพ คือคำที่มีรูปวรรณยุกต์โท ไม่สนใจเสียง

            คำเอกโท คือ คำที่ใช้ติดกันและมีความหมายเหมือนกัน

บทร้อยกรอง มี 5 ชนิด คือ

1.       โคลง

2.       ฉันท์

3.       กาพย์

4.       กลอน

5.       ร่าย

เรียกอีกอย่างนึงว่า คำประพันธ์ หรือ กวีนิพนธ์

ความรู้ใหม่ที่ได้รับ

             วรรณคดี จะมีระยะเวลานานอย่างเดียวไม่ได้ ต้องมีคนทุกยุคยอมรับว่าดี มีวรรณคดีเป็นสมบัติของชาติหรือหนังสือที่ตราด้วย วรรณคดีสโมสร

             งานเขียนส่วนใหญ่ เป็นวรรณกรรมยกเว้น หนังสือเรียน

 

ข้อเสนอแนะ

 

             การเรียนในวันนี้เป็นการเรียนที่สนุกมากๆๆ มีการยกตัวอย่างที่ชัดเจน มีคำถามหรือแบบฝึกหัดเพื่อให้ทดสอบความรู้ว่าเข้าใจเนื้อหาที่เรียนหรือไม่ ช่วยกันตอบในชั้นเรียนทำให้สนุกมากขึ้น ได้ความคิดเห็นที่หลากหลาย และยังได้ฝึกการแต่งกาพย์ยานี 11 อีกด้วยค่ะ